Granice Pojmova

Dezinitegracija svakodnevnog iskustva

 

Živimo u vremenu uronjenom u tehnologije poput interneta i veštačke inteligencije, koje neumoljivo oblikuju društvene uslove našeg postojanja. Godine 2018. umetničko delo proizvedeno od strane veštačke inteligencije prodato je na Kristijevoj aukciji (Christie"s). Od jednostavosti prilikom slanja pisma putem e-pošte do radikalne promene načina proizvodnje, kapitalizam ulazi u treću fazu, takozvani - kognitivni kapitalizam.

Serija radova tematizuje umetničko delo u doba kognitivnog kapitalizma, kao i suštinske odlike subjektivnosti i autentičnosti koje se ogledaju u selekciji (odabiru) tretiranoj na dva načina. Arbitrarnost selekcije koja će se koristiti za generisanje rada, zatim selekcija u smislu odabira iz niza beskonačnih mogučnosti (This Not That, što bi rekao Džon Baldesari). Arbitrarnost granice pojmova, nema samo konsekvence u estetici, već se proteže do srži značenja.

 Serija Granice pojmova tematizuje različite aspekte vizuelnog u odnosu na semantičko, kao i posledice na političko, dovodeći u pitanje proizvoljnost povlačenja „crte” i u tom pogledu postavljanje threshold-a. Ko odlučuje o pragu? Gde je granica, kako u fizičkom tako i u mentalnom području? Kada govorimo o mentalnoj sferi, želeo bih da skrenem pažnju da su, recimo, državne granice mentalni konstrukti koji očito imaju ogromne posledice po društvo, a da su  vrlo često proizvoljno crtane, brisane i prepravljane.

Serija akrilnih slika Voleo bih da sam Hito Štajerl, pametan, bogat i lep ili Kako ugoditi Veštačkoj Inteligenciji, referišem na umetničku praksu Travora Peglena i njegov projekat Nevidljive slike, ali u obrnutom režimu. Umesto kompjuterizovanih slika dizajniranih algoritmima i neuronskim mrežama koje se koriste za sticanje znanja i veština iz prikupljenih podataka, pokušavam da obrnem proces prisvajajući i oponašajući različite načine na koje se kompjuterski softver koristi za prepoznavanja lica, detekciju ivica i prepoznavanje objekata, te dekodiranje vizuelnog značenja, u nadi da će Veštačka Inteligencija znati da ceni moj pokušaj.

Prostorna instalacija Trazit sastoji iz 4 dela jedne fotografije velikog formata postavljenih u prostor, tako da se celokupna slika može konstruisati i sagledati tek u svesti posmatrača koji prolazi kroz galeriju, tj. sekvencu fragmenata, tako da kretanje postaje ključni aspekat ovog mentalnog kolaža. Ovaj rad se poigrava prostorom između filma i fotografije, odnosno kolaža i montaže, ispitujući mogućnosti memorije i imaginacije, te takozvanog problema vezivanja (Binding Problem) kao ključnog problema svesti kao umetničkog medija, kojim se najviše bavim u svojoj umetničkoj praksi.

Dezintegacija Svakodvnomg Iskustva polazi od aproporijacije fotografija koje se koriste u psihološkim eksperimentima, ali skreće ka fenomenima svesti koji nisu jezički struktirurani, na taj način praveći pomak sa koncepata na percepte. Te zakrpe nedostajuće vizualne slike se popunjavaju iz memorije, tzv. Top-Down procesima ili u ovo slučaju softwerski.